 |
 |
|
| خانه شعر و ترانه و طنز و کاریکاتور ـ پنجره ای رو به خانه کودکی ... مهدی عسکری |
|
جزيره عشق مثل قايقي لبِ جزيرة عمر ! آرزوي يك چراغ در شبِ تيرة عمر ! موجِ سنگين ، روبرو، ابرها بر پشت بام ! من به دام افتادة خاكي افتاده به دام ! روي ساحل ، رقصِ شن ، معنيِ ساعتِ گيج ! نه كلاغي روي كاج نه زورقي توُ خليج ! موجها سنگِ صبور ، خلوتِ من بي حصار ! انتظاري ناگزير ، لحظه هايي بي شمار ! اين جزيره ، مردمك در نگاهِ چشمِ آب ! خواب رفته ، ساعتم زيرِ پلكِ بازِ خواب ! رفته ام پياده تا قلبِ آب پز شده ام ! توي شطرنجِ سكوت ، حرفي آچمز شده ام ! نه گذشته اي نه حال نه به فردايي اميد ! سهمِ من از گنجِ دل ، صدفي بي مرواريد ! در نگاهِ كورِ من ، خيس گشته روي خواب ! بذرِ اشك در خاكِ چشم ، خشكسالي ، زيرِ آب ! عشق يعني انتظار بين ساية دو نخل ! خيره به نقطة هيچ ، مردي براي همه فصل ! من فراموش شدم اما تو موندي به ياد ! خورده شيشة اميد، سنگِ موجِ بي سواد ! خاطراتم مثل موج مي شكنه در ذهنِ باد ! شعري روي ماسه ها باز موجِ بي سواد ! من همان جزيره ام كه رو آب شناوره ! بيشتر از اقيانوس از يه قطره كمتره ! زندگي ش بر روي آب ، قلبش افتاده زمين ! بغضي قدر دريا تو گلوش كرده كمين ! بيا با اون دوتا نخل دوتا پارو بسازيم ! دل به دريا بزنيم زندگي رو نبازيم ! تا سرِ جاش نباشه آخرين بخشِ پازل ! رو جزيره بپاشه موجِ ماسة ساحل ! حرف اولين حرف ، حرفِ شكستِ سكوته دومين حرف ، حرفِ بردنِ ستاره ! اولين واژه پس از روييدنِ عشق ماهِ روشن ، نوكِ انگشتِ اشاره ! چندمين واژه چقدر دوُره تا لبخند ؟ آخرين حرف ، حرفِ تسليمِ دوباره ! من اميرِ غصه هاي بي صداتم تو نگهبانِ صداي شاديِ من ! توُ سكوتِ قفسِ كوچيكِ يك حرف جا مي گيره واژة آزاديِ من ! تويي آغازِ شب شعر در سحرگاهِ بهاري ! مرهمِ آزادي روي بالِ زخميِ قناري ! تويي بوسة يه قطره روي خاكِ كاردستي وقتي ديوارِ سكوتُ حرفي كرده دستكاري ! آخرين سلام يعني اولين وداعِ تاريخ پشتِ ميله هاي مرده واپسين دلِ فراري ! من هنوزم اون اميرِ بي نگهبان پُر شده حرفِ تو توي واديِ من ! هنوزم توُ كنجِ سقفِ واژة تو جا مي گيره قفسِ آزاديِ من ! هميشه توُ كنجِ سقفِ واژة تو جا مي گيره قفسِ آزادي من ! پرسه وقتِ آوازِ پوك ، سازِ گريه ، ناكوك بارونِ بي ابرم ، هق هقِ بي صبرم نبضِ گيجِ پرسه ، صِفرُمينْ يك دو سه بغضِ خوابِ خنده ، چشمامو مي بنده سرِ درسِ تلخ وگُنگِ پرسه زنبور از كندوي خود مي ترسه لاك پشتي در خوابِ خرگوشي اولين موعظة اين درسه بي تفاوت ، بي حس ، كيمياي بي مس منطق ناموزون ، عاشق افلاطون دوستي و دوري ، انتخابِ زوري تنديِ ذهنِ كُند ، اضطراب ژوكوند از دهان جاده ، دندوني افتاده دندونِ ذهنِ من ، پرسة بي روزن جاده،سيبِ بارون ، مي جوه بي دندون دندون توُخالي ، بارون پوشالي ته درس خشك و گنگ پرسه زنبور از كندوي خود مي ترسه لاك پشتي در خوابِ خرگوشي آخرين موعظة اين درسه وقتِ تنها مردن ، شاد از غم خوردن از نفس ، ترسيدن ، پاسخُ پرسيدن سايه مو مي پوشم ، شعلة خاموشم حس داغ بوسه ، توُ دلِ فانوسه شاعرِ بي واژه ، واژة بي عاشق منطقِ بي وقفه ، وقفة بي منطق عاشقِ بي پارو ، پاروي بي قايق وقفة بي وقفه ، منطق بي منطق ته درس تلخ و گنگ پرسه زنبور از كندوي خود مي ترسه شمعِ پروانه ، توُ بادِ شعله آخرين موعظة اين درسه عكس فكر مي كردم كه يه عكس نمي تونه حرف بزنه ! به خيالم اون صدا تنهاييِ خودِ منه ! فكر مي كردم كه يه عكس حقيقتي ، خياليه ! مثل گريه در زيرِ بارونِ خشك و خاليه ! اما اون صداي خوب ، خندة قلب تو بود ! تپش روشن ماه زير گنبد كبود ! وقتي عكسِ ماهِ تو روُ ديوارِ شبم اومد ! ديگه خوب ميونة من وتنهايي شده بد ! عكسِ تو توُ حوضِ چشمام مثل ماهي تشنه بود ! ماهيِ چشمِ تو داشت اشك چشام رو مي ربود ! خنده هات به من مي گفت يك ترانه بنويس ! دستِ واژه رو بذار توُ دستِ سكوتِ خيس ! حالا اون عكس قشنگ واسه من يه قاب نيست ! شب زنده داريِ روز از ترس سراب نيست ! تو روُ پلك بازِ من خوابُ امضا كردي و گفتي پلكِ بسته در خيال من كه خواب نيست ! من مثل يه ابرِ مست ازچراغِ قرمزِ چشمِ سبزِ تو رد شدم ! توُ عمق نگاه تو راه پرواز به سوي ابرا رو بلد شدم ! تو توي قانون عشق منو كردي جريمه ! مثل همه عاشقا جريمه م تنهاييمه ! نسل گريه من به تو گفتم با دو چشم خيسم ! كه با طلسمِ مرثيه انيسم ! بيا تو هم كنارِ نسلِ گريه تو گفتي من ترانه مي نويسم ! منم لباس دوخته ! تويي تو ، نسل سوخته ! به گرية خريدار تويي غزلْ فروخته ! جوابِ من به شعله هاي خاموش ! چندتا سوالِ سوخته ، مونده بر دوش ! هميشه قبل از امتحانِ لبخند مرثية يادم تو را فراموش ! توُ فصل مرده برگي در تلاشه ! گرچه نقشي رو آسمون خراشه ! بايد بِوَزه سوزِ بادِ پاييز شايد هنوز برگي رو شاخه باشه ! شايد حق با تو بوده ترانه كار من نيست ! رو شوره زاري مرده كه جاي آب شدن نيست ! هميشه اون كه باخته پايين تر از برنده ست ! هميشه بال سوخته بيگانه با پرنده ست ! كبريت فروش □ يک نمايشنامه ... در بهار زودرس هم آدم برفي پاي سفرة هفت سين نمي شينه ! دختري با كفشاي طلا بودم ! وسط نور پنجره ها بودم ! ميون سكوت يك قصر سپيد با زبون ابرا آشنا بودم ! دختري با توري حرير بودم ! ساكت و آروم و سر به زير بودم ! پاي سفرة نورِ مادربزرگ كودكي ساده و شاد و سير بودم ! اما دست يه آدم برفيِ سرد ! كبريتِ آخرمو خاموش كرد ! قطره اشكِ سرخي رو گونة زرد داد ميزد روياي سبزم برگرد ! نور اميدم توي خاموشي سوخت ! فقر ، رويامو به تاريكي فروخت ! تبِ سردِ ديوارِ يخ زده داشت چشمامو به بالشِ برفي مي دوخت ! من دلم روزاي آفتابي مي خواد ! من موهام گلِ سرِ آبي مي خواد ! دوباره مي خوام برقصم زير نور من چشام ابراي قلابي مي خواد ! ... ... يكي اون دور داره لبخند مي زنه ! چشماش عاشقِ ستاره چيدنه ! منو مي خواد ببره به سمت ماه دست گرم اون توُ دستاي منه ! دوباره دارم رو ابرا راه ميرم آسمون پُر از شمعاي روشنه ! نژادِ نه مرا ببخش اگر که گفتم هنوز مي بارم ! اگر که گفتم هنوز سکوت زبان مشترک انسان و خداست ! هنوز باران ، شعر خداست ! هنوز دريا ، وطن خداست ! هنوز زمين ، قلب خداست ! اما انسان ديگر جانشين خدا نيست ! جاي انسان در قلبِ خدا خالي ست !! مرا ببخش اگر هنوز 17 ساله ام ! غايبانِ هميشه حاضر در کنار منند ! مرا ببخش اگر از نژادِ نه شده ام ! اگر که تکرارِ فرار از تکرارم ! به من نگو شاعر، باران شده شرمسار ! ترانه ساز نيستم ترانه يعني انکار ! به من نگو شاکي ، که اولين متهمم هميشه زندانبان شده مقدمة فرار ! مرا ببخش اگر پاييز نانجيب مانده ! اگر که سقوطم هرچند سقوط آبشارم ! «« دهانم را مي بويي اما هرگز نگفتم دوستت دارم »» ! مرا ببخش اگر سياهپوش نمانده ام ! اگر با لالايي ترانه ها بيدارم ! اگر که خط کمربند ، خط فقرم نيست !! مرا ببخش اگر جرأتِ ترسيدن دارم ! به من نگو شاعر، باران شده شرمسار ! ترانه ساز نيستم ترانه يعني انکار ! به من نگو شاکي ، که اولين متهمم هميشه زندانبان شده مقدمة فرار !
|
|
+ نوشته شده در
87/03/18ساعت 14:4 توسط مهدی عسکری |
|
|
باز هم همان قصة قديم و باروتِ خيسِ قدمهاي تنهاييِ شب باز هم سهم هاي نامرييِ ما سهم ما از شعر كتابهاي نابينا لغت نامه هاي كساد سهم ما از باران درس های بی سین جان های بی نون درجاهای مداد ماه هاي بي ميم ترس هاي آباد سهم ما از دريا يادهاي با صاد سهم ما از پرواز معلق در باد سهم ما از زندگي بيدهاي نوزاد سهم ما از سفر ابر توشه ، بدرقة باد سهم ما از غروب پيرهنِ سكوت دكمة ترانه زيپِ فرياد سهم ما از عشق لبخندهاي بي سواد سهم ما از نور دزدهاي شاد سهم ما از شخم خوشه هاي خشم نبض هاي گندم بغض هاي فولاد سهم ما از فصل مترسكِ برفي دودهاي مردود برگهاي چوبي آفتابِ مرداد سهم ما از حرف شطرنج هاي سكوت شاه هاي پات فراموشم تو را ياد سهم ما از آزادي سقوط آزاد ! باز هم زردهاي گستاخ دروغ و سبزهاي زخمي كودكي روزهاي سررفتن از مدرسه دررفتن روزهاي پُر از گل شب بو پُرِ پَرِخوشبو ترجمة نگاه تو ، مشقِ من امتحان عشقِ من |