| تبليغات | X |
 |
 |
|
| خانه شعر و ترانه و طنز و کاریکاتور ـ پنجره ای رو به خانه کودکی ... مهدی عسکری |
|
کتابچه شعر فرانو !
برای دانلود یا می تونید بر روی لینک بالا کلیک کرده و صبر کنید تا صفحه جدید load شود و یا بر روی لینک کلیک راست کرده و گزینه ... save target as بزنید . ........................................................................................ مجموعه ترانه "سلام بر من" به زودی ...
|
|
+ نوشته شده در
88/08/01ساعت 8:39 توسط مهدی عسکری |
|
|
لعنت بر خودکاری که بی موقع تمام شود ...
|
|
+ نوشته شده در
88/01/03ساعت 7:0 توسط مهدی عسکری |
|
|
زندگي هنر است و هنرمند ، شاعر کاريکاتوريست ، شاعرِ خطوط است و نقاش ، تصويرگرِ کلمات آوازخوان ، زبانِ شعر است و موسيقيدان ، همزبانِ شعر ! نويسنده ، شاعرِ بي زبان است و عاشق ، اشاره شعر ! بازيگري نقشِ شعر مي آفريند و بافندگي شعر را نقش مي زند ! خدا شاهد شعر است و کشيش ، شعر سپيد خطاط ، هنرِ کلمه است و شاعر ، کلمه هنر ... ابر و باد و مه و خورشيد و فلک در شعرند ! |
|
+ نوشته شده در
87/12/15ساعت 9:3 توسط مهدی عسکری |
|
|
زندگی یک پفک است
دونه دونه باید خورد با پوست ... |
|
+ نوشته شده در
87/11/26ساعت 8:36 توسط مهدی عسکری |
|
|
هر شب میگم دیگه امشب
آخرین شب مرور قصه یه عشق ساده ست غافل از اینکه یه عاشق هرجای دنیا که باشه همیشه اول جاده ست ! ... |
|
+ نوشته شده در
87/09/17ساعت 8:43 توسط مهدی عسکری |
|
زندگي شوري است شيرين
|
|
+ نوشته شده در
87/07/24ساعت 7:49 توسط مهدی عسکری |
|
|
چراغ جادو روی تلویزیون مجسمه غولی توی قندون پلنگ صورتی هیشکی ندیده آخه تلویزیون سیاه سفیده ! مامان هاچ رفته پیش چهار دست دماغ انگوری هم شده بن بست ! تنسی تاکسیدو رفیق چاملی زن گربه نره شد بیگلی بیگلی !! پینوکیو شکار کرده زبل خان صدای خنده یوگی با دوستان بولک لولک رو می شناختیم از پشت لپ شیپورچی در مسیر یک مشت ! بنر سنجابی پر از ماجرا بود مسافر کوچولو شنبه ها بود !! دکتر بوبو از آمپولش می ترسید شوید ژاکت جعفری رو دزدید تخته سیاه ووپی چه کوچیک بود پروفسور بالتازار خیلی شیک بود پیلا پیلا رو شونه های سندباد جواد ده بیست تا ویژه نامه می داد !
|
|
+ نوشته شده در
87/07/01ساعت 18:53 توسط مهدی عسکری |
|
|
عطر تو به یاد ترانه های نزدیک سالهای دور وقتی درختِ بی زمين وسط حريق درياست ! زمزمه يك ترانه توُ شبی سی ساله تنهاست ! وقتی ريشه هميشه رفته توی خاك موزه ! دلِ آبی سپيده واسه تنهايی ش مي سوزه ! كی مياد به يه قلندر بگه راهی وطن شو ؟! كی مياد به دو مسافر بگه خانگی من شو ؟! كی مياد رو سايه زخم ، مرهم نورُ بذاره ؟! كی مياد توُ ابرِ تشنه ، نهال بارون بكاره ؟! وقتي صدای زخمِ شب دردِ پرسه رو نخونه ! توی آينه كم بياره با بوی گندم نمونه ! وقتی دلتنگی فردا از هميشه تا هنوزه ! يا شبِ بی بوی شب بو توی اعتصابِ روزه ! كی مياد رو سايه زخم ، مرهم نورُ بذاره ؟! كی مياد توُ ابرِ تشنه ، نهال بارون بكاره ؟! يه پرنده مهاجر روي سقفِ سردِ گوره ! توُ رگِ يخ بسته شب ، جسدِ خاموشِ نوره ! باغ بارون زده من از يه درد كهنه لبريز ! صد تا برگِ سبزِ شعر و حافظه صفرِ پاييز ! لبای معلم بد پُر از جريمه خنده ست ! عطرتو كم ميارم باز وقتی هرنفس ،كُشنده ست ! كی بايد رو سايه زخم ، مرهم نورُ بذاره ؟! كی بايد توُ ابرِ تشنه ، نهال بارون بكاره ؟! ◘
|
|
+ نوشته شده در
87/06/21ساعت 14:30 توسط مهدی عسکری |
|
|
جزيره عشق مثل قايقي لبِ جزيرة عمر ! آرزوي يك چراغ در شبِ تيرة عمر ! موجِ سنگين ، روبرو، ابرها بر پشت بام ! من به دام افتادة خاكي افتاده به دام ! روي ساحل ، رقصِ شن ، معنيِ ساعتِ گيج ! نه كلاغي روي كاج نه زورقي توُ خليج ! موجها سنگِ صبور ، خلوتِ من بي حصار ! انتظاري ناگزير ، لحظه هايي بي شمار ! اين جزيره ، مردمك در نگاهِ چشمِ آب ! خواب رفته ، ساعتم زيرِ پلكِ بازِ خواب ! رفته ام پياده تا قلبِ آب پز شده ام ! توي شطرنجِ سكوت ، حرفي آچمز شده ام ! نه گذشته اي نه حال نه به فردايي اميد ! سهمِ من از گنجِ دل ، صدفي بي مرواريد ! در نگاهِ كورِ من ، خيس گشته روي خواب ! بذرِ اشك در خاكِ چشم ، خشكسالي ، زيرِ آب ! عشق يعني انتظار بين ساية دو نخل ! خيره به نقطة هيچ ، مردي براي همه فصل ! من فراموش شدم اما تو موندي به ياد ! خورده شيشة اميد، سنگِ موجِ بي سواد ! خاطراتم مثل موج مي شكنه در ذهنِ باد ! شعري روي ماسه ها باز موجِ بي سواد ! من همان جزيره ام كه رو آب شناوره ! بيشتر از اقيانوس از يه قطره كمتره ! زندگي ش بر روي آب ، قلبش افتاده زمين ! بغضي قدر دريا تو گلوش كرده كمين ! بيا با اون دوتا نخل دوتا پارو بسازيم ! دل به دريا بزنيم زندگي رو نبازيم ! تا سرِ جاش نباشه آخرين بخشِ پازل ! رو جزيره بپاشه موجِ ماسة ساحل ! پرسه وقتِ آوازِ پوك ، سازِ گريه ، ناكوك بارونِ بي ابرم ، هق هقِ بي صبرم نبضِ گيجِ پرسه ، صِفرُمينْ يك دو سه بغضِ خوابِ خنده ، چشمامو مي بنده سرِ درسِ تلخ وگُنگِ پرسه زنبور از كندوي خود مي ترسه لاك پشتي در خوابِ خرگوشي اولين موعظة اين درسه بي تفاوت ، بي حس ، كيمياي بي مس منطق ناموزون ، عاشق افلاطون دوستي و دوري ، انتخابِ زوري تنديِ ذهنِ كُند ، اضطراب ژوكوند از دهان جاده ، دندوني افتاده دندونِ ذهنِ من ، پرسة بي روزن جاده،سيبِ بارون ، مي جوه بي دندون دندون توُخالي ، بارون پوشالي ته درس خشك و گنگ پرسه زنبور از كندوي خود مي ترسه لاك پشتي در خوابِ خرگوشي آخرين موعظة اين درسه وقتِ تنها مردن ، شاد از غم خوردن از نفس ، ترسيدن ، پاسخُ پرسيدن سايه مو مي پوشم ، شعلة خاموشم حس داغ بوسه ، توُ دلِ فانوسه شاعرِ بي واژه ، واژة بي عاشق منطقِ بي وقفه ، وقفة بي منطق عاشقِ بي پارو ، پاروي بي قايق وقفة بي وقفه ، منطق بي منطق ته درس تلخ و گنگ پرسه زنبور از كندوي خود مي ترسه شمعِ پروانه ، توُ بادِ شعله آخرين موعظة اين درسه نسل گريه من به تو گفتم با دو چشم خيسم ! كه با طلسمِ مرثيه انيسم ! بيا تو هم كنارِ نسلِ گريه تو گفتي من ترانه مي نويسم ! منم لباس دوخته ! تويي تو ، نسل سوخته ! به گرية خريدار تويي غزلْ فروخته ! جوابِ من به شعله هاي خاموش ! چندتا سوالِ سوخته ، مونده بر دوش ! هميشه قبل از امتحانِ لبخند مرثية يادم تو را فراموش ! توُ فصل مرده برگي در تلاشه ! گرچه نقشي رو آسمون خراشه ! بايد بِوَزه سوزِ بادِ پاييز شايد هنوز برگي رو شاخه باشه ! شايد حق با تو بوده ترانه كار من نيست ! رو شوره زاري مرده كه جاي آب شدن نيست ! هميشه اون كه باخته پايين تر از برنده ست ! هميشه بال سوخته بيگانه با پرنده ست ! مرا ببخش اگر که گفتم هنوز مي بارم ! اگر که گفتم هنوز سکوت زبان مشترک انسان و خداست ! هنوز باران ، شعر خداست ! هنوز دريا ، وطن خداست ! هنوز زمين ، قلب خداست ! اما انسان ديگر جانشين خدا نيست ! جاي انسان در قلبِ خدا خالي ست !! مرا ببخش اگر هنوز 17 ساله ام ! غايبانِ هميشه حاضر در کنار منند ! مرا ببخش اگر از نژادِ نه شده ام ! اگر که تکرارِ فرار از تکرارم ! به من نگو شاعر، باران شده شرمسار ! ترانه ساز نيستم ترانه يعني انکار ! به من نگو شاکي ، که اولين متهمم هميشه زندانبان شده مقدمة فرار ! مرا ببخش اگر پاييز نانجيب مانده ! اگر که سقوطم هرچند سقوط آبشارم ! «« دهانم را مي بويي اما هرگز نگفتم دوستت دارم »» ! مرا ببخش اگر سياهپوش نمانده ام ! اگر با لالايي ترانه ها بيدارم ! اگر که خط کمربند ، خط فقرم نيست !! مرا ببخش اگر جرأتِ ترسيدن دارم ! به من نگو شاعر، باران شده شرمسار ! ترانه ساز نيستم ترانه يعني انکار ! به من نگو شاکي ، که اولين متهمم هميشه زندانبان شده مقدمة فرار !
|
|
+ نوشته شده در
87/03/18ساعت 14:4 توسط مهدی عسکری |
|
|
باز هم همان قصة قديم و باروتِ خيسِ قدمهاي تنهاييِ شب باز هم سهم هاي نامرييِ ما سهم ما از شعر كتابهاي نابينا لغت نامه هاي كساد سهم ما از باران درس های بی سین جان های بی نون درجاهای مداد ماه هاي بي ميم ترس هاي آباد سهم ما از دريا يادهاي با صاد سهم ما از پرواز معلق در باد سهم ما از زندگي بيدهاي نوزاد سهم ما از سفر ابر توشه ، بدرقة باد سهم ما از غروب پيرهنِ سكوت دكمة ترانه زيپِ فرياد سهم ما از عشق لبخندهای بي سواد سهم ما از نور دزدهاي شاد سهم ما از شخم خوشه هاي خشم نبض هاي گندم بغض هاي فولاد سهم ما از فصل مترسكِ برفي دودهاي مردود برگهاي چوبي آفتابِ مرداد سهم ما از حرف شطرنج هاي سكوت شاه هاي پات فراموشم تو را ياد سهم ما از آزادي سقوط آزاد !
|
|
+ نوشته شده در
86/05/15ساعت 22:38 توسط مهدی عسکری |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
smehdiaskari@yahoo.com
smehdiaskari@gmail.com |
|
RSS
|
